Po granitach, druga duża klasa skał w podziale kamieniarskim jest, z naukowego punktu widzenia, dość niejednorodna. Do grupy "marmurów" zaliczane są nie tylko marmury i wapienie krystaliczne, tzw. marmury osadowe, ale również zwykłe wapienie i trawertyny (coraz częściej wydzielane jednak jako oddzielne grupy), a nawet serpentynity. Znacznie większa ilość skał połączona jest wspólną cechą - zbudowane są z minerałów węglanowych, w większości kalcytu (w tym przypadku odpadają jedynie serpentynity, będące skałami krzemianowymi, choć składającymi się z minerałów o niskiej twardości).
Główną cechą tej grupy minerałów jest dominacja kalcytu (mieszczący się na trzecim stopniu, w 10-stopniowej, powszechnie stosowanej skali twardości Mohsa) powoduje to że są one znacznie miększe od "granitów", tworzonych głównie przez skalenie i kwarc (6-7o w skali Mohsa). Minerały węglanowe wykazują dużo mniejszą odporność na działanie czynników atmosferycznych oraz kwasów.
Skały, które nazywamy "marmurami" (zwięzłe osadowe oraz metamorficzne - dające się polerować), przedstawiają gamę całkiem innych struktur niż granity. Z regóły mają one charakter jednorodny, a ziarna mineralne są prawie lub całkiem niewidoczne. Barwne zróżnicowanie tych minerałów jest gigantyczne - od odmian śnieżnobiałych (klasyczna Carrara - Statuario Venato, Blanco Alejandra, Alabama White, Crystal White), przez szare (Sławniowice, Bianco Perlino, Bianco Real), niebieskie (Azul Cielo, Blue Sky), żółte (Jura Gelb, Crema), różowe (Marianna, Rosso Alicante, Rosso Marfilia, Kalkstein Red) i brązowe (Marron Emerador, Bolechowice ciemne), do czarnych (Dębnik, Nero Marquina). Bardzo często mamy do czynienia ze zmiennością barw - różnokolorowe są poszczególne laminy (w typowych marmurach - metamorficznych) lub warstwy (w skałach osadowych). Wyjątkowe są różnorodne formy, których nie znajdziemy w innych skałach. Dodatkowym atutem "marmurów" są struktury organiczne i skamieniałości zachwycające swą orginalnością - niespotykaną w granitach.
Wyjątkowo w tej skali prezentują się ciemnozielone skały, głównie podzielone nieregularną siecią szarych lub białych żyłek mineralnych - w nomenklaturze geologicznej nazywane serpentynitami. Patrząc pod względem technicznym (twardość, łatwość obróbki) jest to kamień zbliżony do "marmurów", to od strony naukowej nie ma oczywiście z nim nic wspólnego. Minerały te występują niekiedy w postaci azbestu, trzeba tu jednak podkreślić, że w postaci polerowanych elementów nie stanowi on żadnego zagrożenia.
W życiu codziennym marmury uchodzą za "cieplejsze" od granitów, oczywiście nie biorąc pod uwagę temperaturę wyrobu, ale podświadome odczucie klienta. Wynika ono zapewne z jednorodnej struktury tych skał, które w porównaniu z gruboziarnistymi, często wykazującymi wyraźnie szklisty połysk granitami mogą sprawiać wrażenie "miękkich i puszystych".
Marmury (skały węglanowe) są przede wszystkim mniej twarde, co bezpośrednio rzutuje na łatwość obróbki, ale nie zawsze na ich cenie. Niższa jest ich mrozoodporność i wytrzymałość, wyższa zaś ścieralność. Cechy te są znacznie silniej widoczne w skałach, które zwiemy wapieniami. Nasiąkliwość niektórych z nich sięga kilkunastu, a porowatość kilkudziesięciu procent. Należy jednak wziąść pod uwagę iż takie wartości parametrów w ogóle nie przeszkadzają w ich wykorzystaniu, choć ograniczają zakres ich zastosowania.
